ક્રિસમસ

ક્રિસમસ ઈસુ ખ્રિસ્તના જન્મની યાદમાં ઉજવાય છે. ખ્રિસ્તીઓ તેમને મસીહા અને ઈશ્વરના પુત્ર માને છે. સુવાર્તાઓ પ્રમાણે મરિયમ અને યોસેફ મુસાફરી કરીને બેથલેહેમ પહોંચ્યાં, અને ત્યાં સાવ સાધારણ સંજોગોમાં ઈસુનો જન્મ થયો. બાળ ઈસુને ગભાણમાં સુવડાવવામાં આવ્યા. સ્વર્ગદૂતે શુભ સમાચાર આપ્યા એટલે ઘેટાંપાળકો તેમને જોવા આવ્યા. માથ્થીની સુવાર્તામાં આગળ કથા છે કે એક તારો જ્ઞાનીઓને રસ્તો બતાવતો ગયો, અને તેઓ ભેટો લઈને આવ્યા. ઈસુના જન્મની ચોક્કસ ઐતિહાસિક તારીખ જાણીતી નથી. શરૂઆતની સદીઓમાં ખ્રિસ્તી જગતના મોટા ભાગમાં 25 ડિસેમ્બર આ તહેવારનો મુખ્ય દિવસ બન્યો. ઘણાં ચર્ચમાં ક્રિસમસ પહેલાં એડવેન્ટ આવે છે, જે રાહ જોવાના દિવસો છે. ક્રિસમસે ખાસ પ્રાર્થના થાય છે, કેરોલ ગવાય છે, ઈસુના જન્મનું દૃશ્ય ગોઠવાય છે, રોશની થાય છે, પરિવાર સાથે બેસીને જમે છે અને ભેટો અપાય છે. આ બધી સજાવટ પાછળ ખ્રિસ્તીઓની એ શ્રદ્ધા છે કે ઈશ્વર નમ્ર બનીને સામાન્ય માણસના જીવનમાં આવ્યા, અને આશા, શાંતિ, સમાધાન અને પ્રેમનો સંદેશ લાવ્યા.

ક્રિસમસ તેને ઉજવનારા સમાજ માટે ખાસ છે, અને તેનાથી ધર્મ, પરિવાર અને સંસ્કૃતિની પરંપરા જળવાઈ રહે છે.

મધરાતે પ્રાર્થનાસભા થાય છે, ક્રિસમસ ટ્રી શણગારાય છે, રોશની થાય છે અને ભેટો અપાય છે. ભારતમાં સૌથી મોટી ઉજવણી ગોવા, કેરળ અને પૂર્વોત્તરમાં થાય છે. ત્યાં એડવેન્ટના દિવસોમાં ઘરની બહાર તારા આકારનાં ફાનસ લટકાવાય છે. ગુજરાતનાં ચર્ચમાં કેરોલ ગવાય છે અને મધરાતની પ્રાર્થના થાય છે. આખા દેશમાં આ દિવસે જાહેર રજા હોય છે.

જુલિયન કેલેન્ડર પાળતાં ઓર્થોડોક્સ ચર્ચ, જેમ કે રશિયા, સર્બિયા અને જ્યોર્જિયાનાં ચર્ચ તથા ઇથિયોપિયન અને કોપ્ટિક ચર્ચ, ક્રિસમસ 7 જાન્યુઆરીએ ઉજવે છે. ભારતમાં આ દિવસે રાષ્ટ્રીય રજા હોય છે, અને સૌથી મોટી ઉજવણી કેરળ, ગોવા, મુંબઈ અને પૂર્વોત્તરનાં રાજ્યોમાં થાય છે. કેરળની સિરિયન ખ્રિસ્તી પરંપરા યુરોપની મોટા ભાગની ખ્રિસ્તી પરંપરાઓ કરતાં જૂની છે.