ઓબોન

ગુજરી ગયેલાં સ્વજનો ત્રણ દિવસ માટે ઘરે આવે છે, અને પછી તેમને ફરી વિદાય અપાય છે. પરંપરા પ્રમાણે આની શરૂઆત મૌદ્ગલ્યાયનથી થઈ. તેમણે પોતાની માતાને પરલોકમાં દુઃખ ભોગવતાં જોયાં. ત્યારે તેમને ભિક્ષુસંઘને દાન કરવાનું કહેવાયું. માતા દુઃખમાંથી છૂટ્યાં ત્યારે હાશકારામાં તેઓ નાચી ઊઠ્યા. કહેવાય છે કે એ નાચ જ બોન નૃત્ય છે.

ગુજરી ગયેલાં સ્વજનો ત્રણ દિવસ માટે ઘરે આવે છે. તેમને રસ્તો દેખાડવા સ્વાગતની આગ પ્રગટાવાય છે. પરિવારની કબરની સાફસફાઈ થાય છે અને ત્યાં જવાય છે. પછી વિદાયની આગ કે પાણીમાં તરતું મૂકેલું ફાનસ તેમને પાછા વળાવે છે. સાંજે થતું બોન ઓદોરી નૃત્ય તેમના માટે જ થાય છે. લોકો ગોળ કુંડાળામાં નાચે છે, અને જે આવે તે જોડાઈ જાય છે.

શરૂઆતમાં ઘરના દરવાજે સ્વાગતની આગ પ્રગટાવાય છે, અને અંતે વિદાયની આગ. કબરો સાફ થાય છે, અને એક પૂજાવેદી સજાવીને તેના પર ભોજન ધરાવાય છે. ખુલ્લા મેદાનમાં એક માંચડાની આસપાસ કુંડાળામાં બોન ઓદોરી નૃત્ય થાય છે, અને જે આવે તે નાચવામાં જોડાય છે. છેલ્લે તોરો નાગાશી થાય છે, એટલે કે નદીમાં કાગળનાં ફાનસ તરતાં મુકાય છે.

જાપાનના મોટા ભાગમાં ઓબોન ઓગસ્ટની વચ્ચે ઊજવાય છે, ટોક્યો અને કાન્તોના કેટલાક ભાગોમાં જુલાઈની વચ્ચે, અને ઓકિનાવામાં જૂના ચંદ્રમાસ પ્રમાણેની તારીખે. એટલે દેશમાં તે ત્રણ તબક્કે ઊજવાય છે. ક્યોટોમાં છેલ્લી રાતે ગોઝાન નો ઓકુરિબી થાય છે, જેમાં ટેકરીઓ પર આગથી અક્ષરો આલેખાય છે.